تاثیر تیمار نمونه های سرم دارای همولیز با سولفات روی بر سنجش غلظت گلوکز

همولیز یکی از مهم ترین خطاهای مرحله پیش از آنالیز در سنجش غلظت و یا فعالیت آنالیت های سرم خون است و می تواند از طریق آزادسازی هموگلوبین از گلبول های قرمز و ایجاد تداخل ممانعتی یا رنگ سنجی، بر نتایج سنجش های ایمونواسی و بیوشیمیایی از جمله گلوکز اثر بگذارد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر تیمار نمونه های سرم دارای همولیز با سولفات روی بر بازیابی غلظت گلوکز انجام شد. در این مطالعه تجربی، ۱ - نمونه های خون که بعد از انعقاد، سرم فاقد همولیز آن جدا گردیده است، ۲ - همان نمونه های خون منعقد شده که قبل از جدا سازی سرم آن، با قرار دادن در ۲۰- درجه سانتی گراد به مدت ۱۰ دقیقه به روش انجمادی دارای همولیز گردیده اند و ۳- نمونه سرم دارای همولیز و تیمارشده با سولفات روی تهیه گردیدند. برای تیمار، به ۴۰۰ میکرولیتر مایع رویی نمونه سرم دارای همولیز، ۵۰ میکرولیتر سولفات روی ۳۰ میلی مول افزوده شد. غلظت گلوکز نمونه ها به صورت تریپلیکیت و با اساس آنزیمی-رنگ سنجی به روش های دستی و دستگاهی اندازه گیری گردید. در نمونه های تیمارشده با سولفات روی، نتایج پس از محاسبه غلظت با ضریب رقت ۱.۲۵ تصحیح شدند. نتایج نشان داد که همولیز بسته به شدت آن و تداخلی که در روش اندازه گیری غلظت گلوکز انجام می دهد، موجب کاهش و یا افزایش کاذب غلظت گلوکز می شود. تیمار با سولفات روی در نمونه ها نتایج نزدیک تری را به غلظت اندازه گیری شده گلوکز در سرم فاقد همولیز نشان می دهد. به طور کلی، سولفات روی می تواند تا حدودی تداخل ناشی از همولیز را کاهش دهد، ولی کارایی آن در نمونه های مختلف یکسان نیست و برای نتیجه گیری قطعی، بررسی تعداد بیشتری نمونه همراه با تعیین کمی شدت همولیز ضروری است.

کلیدواژه ها:

همولیز ، گلوکز ، سولفات روی ، تداخل آزمایشگاهی