سایکوپلاستوژنهای نسل جدید بازسازی سریع سیناپس بدون توهم

زمینه افسردگی مقاوم به درمان اختلالات اضطرابی و اختلالات مصرف مواد با کاهش تراکم خارهای دندریتیک و آتروفی سیناپس های گلوتاماترژیک در قشر پیش پیشانی و هیپوکامپ همراه هستند. کتامین و سایکدلیک های کلاسیک نظیر LSD، پسیلوسین و DMT قادرند این نقایص ساختاری را طی ساعات تا روزها ترمیم کنند؛ گروهی از ترکیبات که اولسون آنها را سایکوپلاستوژن نامیده است [۱]. با این حال، کاربرد بالینی سایکدلیک های کلاسیک به دلیل اثرات توهم زا و در مورد ایبوگائین سمیت قلبی به شدت محدود شده است. هدف این مقاله با مرور نظام مند یافته های اخیر منتشر شده در ژورنال های Cell، Science، Nature و Nature Neuroscience مکانیسم های مولکولی مشترک نوروپلاستیسیتی سریع را تبیین کرده و طراحی و عملکرد پیش بالینی سایکوپلاستوژن های غیرتوهم زای نسل جدید (Non-Hallucinogenic Psychoplastogens) از جمله تلبرنانتالوگ (Br-LSD-۲) و ترکیبات خانواده دلیکس (۱۵۴-AAZ-A و السوپیندول) را بررسی می کند. یافته ها: شواهد نشان می دهند نوروپلاستیسیتی ناشی از سایکدلیک ها از تعامل سه مسیر مولکولی حاصل می شود: (۱) فعال سازی وابسته به mTOR/AMPA که به سیناپتوژنز فعالیت وابسته می انجامد، (۲) فعال سازی جمعیت داخل سلولی گیرنده های ۵-HT۲A که به دلیل قطبیت پایین و نفوذپذیری غشایی لیگاندهای سایکدلیک امکان پذیر است و (۳) اتصال مستقیم به گیرنده TrkB و تقویت آلوستریک سیگنالینگ BDNF به طور مستقل از گیرنده ۵-HT۲A. جداسازی مکانیکی اثرات پلاستیسیتی را از اثرات توهم زا که عمدتا از طریق مسیر ۵-HT۲A سطحی و پاسخ تکان سر در جوندگان قابل ردیابی است، مبنای علمی طراحی منطقی NHP ها بوده است. نتیجه گیری: سایکوپلاستوژن های غیرتوهم زا پارادایمی نویدبخش برای درمان های سریع الاثر روان پزشکی بدون نیاز به نظارت روان درمانی فشرده ارائه می دهند اما داده های کارآزمایی بالینی انسانی هنوز محدود است و پرسش بنیادین درباره نقش تجربه هوشیار در ماندگاری اثر درمانی همچنان باز است.

کلیدواژه ها:

سایکوپلاستوژن ، نوروپلاستیسیتی ، گیرنده TrkB/BDNF ، تلبرنانتالوگ ، افسردگی