اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت(ISTDP) بر تاب آوری و تحمل پریشانی پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲

زمینه: فقدان تاب آوری و تحمل پریشانی در پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲ می تواند منجر به آسیب های جدی به خود و حتی اطرافیان این پیشکسوتان ورزشی گردد. از این رو هدف مطالعه حاضر بررسی اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت بر تاب آوری و تحمل پریشانی پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲ بود. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲ کلینیک ها، مراکز درمانی و بیمارستان های شهر قم در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۳۰ نفر(هر گروه ۱۵ نفر) به روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند. جلسات درمانی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت(ISTDP) به صورت فردی و در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برگزار شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری(کانر و دیویدسون ۲۰۰۳) و تحمل پریشانی(سیمونز و گاهر ۲۰۰۵) استفاده شد که در نهایت برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت(ISTDP) بر تاب آوری و تحمل پریشانی پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲ به صورت معناداری اثرگذار بوده است (p<۰/۰۰۱). بحث و نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت(ISTDP) بر تاب آوری و تحمل پریشانی پیشکسوتان ورزشی مبتلا به دیابت نوع۲ اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت ، تاب آوری ، تحمل پریشانی ، پیشکسوتان ورزشی ، دیابت نوع۲