تاب آوری نیروی انسانی در نظام سلامت

تاب آوری نیروی انسانی نظام سلامت به توانایی کارکنان در سازگاری، مقابله موثر و بازیابی از فشارهای شغلی، بحران ها و تغییرات سازمانی اطلاق می شود. کارکنان بیمارستان ها و مراکز بهداشتی به دلیل ماهیت خدمات، حجم کاری بالا، مواجهه مداوم با رنج بیماران و محدودیت منابع، در معرض استرس شغلی مزمن و فرسودگی قرار دارند. در سال های اخیر، به ویژه پس از پاندمی کووید-۱۹، تاب آوری به عنوان یکی از مولفه های کلیدی پایداری نیروی انسانی سلامت مورد توجه سیاست گذاران و پژوهشگران قرار گرفته است. هدف این مقاله، ارائه یک مرور روایتی جامع از مفاهیم، چارچوب های نظری، عوامل موثر، پیامدها و راهبردهای ارتقای تاب آوری نیروی انسانی سلامت در بیمارستان ها و مراکز بهداشتی است. این مرور بر اساس مطالعات مروری، چارچوب های مفهومی و پژوهش های کلیدی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که تاب آوری تحت تاثیر عوامل فردی، سازمانی و سیستمی قرار دارد و تقویت آن می تواند به کاهش فرسودگی شغلی، افزایش رضایت شغلی، بهبود کیفیت خدمات و ارتقای نگهداشت نیروی انسانی منجر شود. ادغام مداخلات تاب آوری در سیاست های مدیریت منابع انسانی سلامت می تواند به عنوان یک ضرورت راهبردی برای نظام سلامت محسوب شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، نیروی انسانی سلامت ، بیمارستان ، مراکز بهداشتی ، مدیریت منابع انسانی