مروری روایی بر نقش دیس بیوز میکروبیوتای روده و التهاب مزمن در ایجاد و پیشرفت سرطان روده بزرگ

سرطان کولورکتال یکی از شایع ترین و کشنده ترین سرطان های دستگاه گوارش است و سالانه حدود ۱.۹ میلیون مورد تشخیص و بیش از ۹۰۰ هزار مرگ ناشی از آن در سراسر جهان گزارش می شود. با وجود نقش مهم عوامل ژنتیکی، شواهد فزاینده ای نشان می دهد که عوامل محیطی، به ویژه میکروبیوم روده و التهاب مزمن، در پاتوژنز این سرطان نقش اساسی دارند. مطالعات اخیر، محور تعاملی "سد روده–میکروبیوتا–التهاب" را به عنوان چارچوبی یکپارچه برای درک بهتر مراحل اولیه ایجاد و پیشرفت CRC مطرح کرده اند. در این مقاله مروری، اختلال در ساختار سد اپیتلیالی–موکوسی روده، دیس بیوز میکروبی (شامل کاهش باکتری های محافظ تولیدکننده اسیدهای چرب کوتاه زنجیر (SCFAs) و افزایش میکروارگانیسم های پاتوژن)، و همچنین فعال سازی مسیرهای التهابی کلیدی، از جمله محور IL-۲۳/IL-۱۷ و NF-κB، مورد بررسی قرار می گیرد. این مکانیسم های به هم پیوسته، چرخه ای تقویت کننده از افزایش نفوذپذیری سد روده، تشدید التهاب مخاطی و تسریع فرآیند کارسینوژنز ایجاد می کنند. در این میان، سلول های ایمنی ذاتی و اکتسابی به عنوان تنظیم کنندگان اصلی این تعاملات عمل کرده و از طریق هماهنگ سازی پاسخ های التهابی و ایمنی، نقش مهمی در تعیین سرنوشت تومور و روند پیشرفت بیماری ایفا می کنند. در پایان، پیامدهای بالینی این تعاملات، از جمله کاربرد زیست نشانگرهای تشخیصی و پیش آگهی دهنده و نیز راهبردهای درمانی نوین مانند مداخلات تغذیه ای، پروبیوتیک ها، پیوند میکروبیوتای مدفوع (FMT) و رویکردهای بازسازی سد روده، مورد بحث قرار می گیرند. این یافته ها می توانند چشم انداز مناسبی برای طراحی مداخلات هدفمند و توسعه راهکارهای موثر در پیشگیری و درمان سرطان کولورکتال فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سرطان کولورکتال ، التهاب مزمن ، سد روده ای ، دیس بیوزیس ، میکروبیوم روده