حق بر سلامت کودکان فاقد هویت ثبتی در ایران مطالعه ای در پرتو اسناد و رویه های حقوق بین الملل

حق بر سلامت از حقوق بنیادین کودکان است که تحقق آن مشروط به دسترسی به خدمات بهداشتی، درمانی و حمایتی می باشد. یکی از پیش شرط های دسترسی به این حقوق، داشتن هویت ثبتی (شناسنامه/کارت هویت) است که در قوانین داخلی و رویه های بین المللی به عنوان مبنای برخورداری از حقوق شهروندی و انسانی شناخته شده است. در ایران گروه قابل توجهی از کودکان به دلیل فقدان مدارک هویتی رسمی در عمل از دسترسی برابر به خدمات سلامت و حمایت های اجتماعی محروم اند. این مقاله با استفاده از تحلیل اسناد و گزارش های بین المللی در حوزه حقوق کودک و به کارگیری مطالعات موردی مرتبط با کودکان فاقد هویت، وضعیت حقوقی و عملی حق سلامت این کودکان در ایران را بررسی می کند. روش تحقیق از نوع کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوا است و منابع شامل اسناد حقوق بین الملل، گزارش های سازمان های بشردوستانه و داده های ثبتی و قانونی ایران می باشد. یافته ها نشان می دهند که موانع حقوقی، اداری، سیستم بهداشت و تبعیض اجتماعی موجب محرومیت گسترده کودکان فاقد هویت از خدمات پیشگیرانه و درمانی شده است و پیامدهای سلامت جسمی و روانی قابل توجهی برای آنان به همراه دارد. این مقاله با طرح راهکارهای سیاستی و حقوقی مبتنی بر تجربیات بین المللی و اصول حقوق کودک، پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت دسترسی به سلامت ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حق سلامت ، کودک فاقد هویت ثبتی ، خدمات بهداشتی و درمانی ، حقوق کودک ، تبعیض اداری