مقایسه اثربخشی درمان روانپویشی کوتاه مدت و ذهنی سازی بر رفتارهای خودجرحی و نگرانی در نوجوانان دارای وسواس فکری عملی

مقدمه: یکی از اختلال های روانشناختی مزمن که سلامت روانی، هیجانی و ارتباطی افراد مبتلا را با آسیب جدی مواجه می سازد، اختلال وسواس فکری عملی است. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی درمان روانپویشی کوتاه مدت و ذهنی سازی بر رفتارهای خودجرحی و نگرانی در نوجوانان دارای وسواس فکری عملی بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع پژوهش های نیمه آزمایشی طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه نوجوانان مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی مراجعه کننده به کلینیک روان درمانی شهر مشهد در نیمه دوم (مهرماه تا اسفندماه) سال ۱۴۰۴ بود که از بین آنها ۶۰ نفر به صورت نمونه گیری غیرتصادفی و هدفمند انتخاب شدند و سپس در سه گروه درمان روانپویشی کوتاه مدت، درمان ذهنی سازی و گروه کنترل به صورت تصادفی جایگزین شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه خودجرحی سانسون، ویدرمن و سانسون (۱۹۹۸)، پرسشنامه نگرانی پنسلوانیا (PSWQ) استفاده شد. پس از آن، مداخله درمانی بر اساس پروتکل درمان روانپویشی کوتاه مدت، درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر مبنای پروتکل بتمن و فوناگی (۲۰۱۶)، برای گروه آزمون طی ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا شد، اما گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفت. پس از پایان دوره درمان از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. داده ها با تحلیل واریانس چندمتغیری MANOVA و تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر استفاده شد. آزمون های تعقیبی بنفرونی جهت آزمون فرضیه ها استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل نشان داد که درمان روانپویشی کوتاه مدت بر رفتارهای خودجرحی در افراد مبتلا به وسواس موثر نیست اما در مقابل درمان ذهنی سازی منجر به کاهش رفتارهای خودجرحی در نوجوانان دارای وسواس شده است. همچنین نتایج بیانگر این مطلب بود که هر دو درمان تاثیر برابر بر نگرانی در نوجوانان دارای وسواس فکری عملی داشتند. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، استفاده از درمان روانپویشی کوتاه مدت و ذهنی سازی برای بهبود رفتارهای خودجرحی، نگرانی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

درمان روانپویشی کوتاه مدت ، ذهنی سازی ، رفتارهای خودجرحی ، نگرانی ، وسواس