اثربخشی زوج درمانی یکپارچه نگر بر تاب آوری زنان دارای تجربه خشونت خانگی

خشونت خانگی یکی از آسیب های مهم روان شناختی است که منابع روانی و ظرفیت های سازگاری زنان را به شدت کاهش می دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی یکپارچه نگر بر تاب آوری زنان دارای تجربه خشونت خانگی انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان دارای تجربه خشونت خانگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی در سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۳۰ نفر از این زنان واجد شرایط انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت پروتکل زوج درمانی یکپارچه نگر قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل در این مدت مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) بود. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که پس از کنترل اثرات پیش آزمون، تفاوت معناداری در نمرات تاب آوری گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل وجود دارد (P<۰.۰۰۱) و این مداخله منجر به افزایش معنادار تاب آوری زنان گردیده است. نتایج حاکی از آن است که زوج درمانی یکپارچه نگر با اصلاح الگوهای تعاملی، بازسازی منابع هیجانی و ارتقای مهارت های مقابله ای، ابزاری کارآمد برای تقویت تاب آوری زنان قربانی خشونت خانگی است. بر این اساس، توصیه می شود متخصصان سلامت روان و مراکز حمایتی از این رویکرد در برنامه های درمانی خود بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی یکپارچه نگر ، تاب آوری ، خشونت خانگی ، زنان ، مداخله روانی