بررسی رابطه تنظیم هیجانی و خودکارآمدی فردی با مشکلات بین فردی در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی تنظیم هیجان و خودکارآمدی فردی با مشکلات بین فردی در دانشجویان بود. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه عطار در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان، مقیاس خودکارآمدی بندورا و پرسشنامه مشکلات بین فردی بود. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین تنظیم هیجان و مشکلات بین فردی رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد و همچنین خودکارآمدی نیز با مشکلات بین فردی رابطه ای منفی و معنادار دارد. علاوه بر این، بین تنظیم هیجان و خودکارآمدی رابطه ای مثبت و معنادار مشاهده شد. یافته های رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که تنظیم هیجان و خودکارآمدی به طور معناداری توان پیش بینی مشکلات بین فردی را دارند و هر دو متغیر نقش محافظتی در کاهش این مشکلات ایفا می کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ارتقای تنظیم هیجان و تقویت خودکارآمدی می تواند به بهبود روابط بین فردی و کاهش مشکلات ارتباطی در دانشجویان کمک کند.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، خودکارآمدی ، مشکلات بین فردی ، دانشجویان