رابطه ی سبک های فرزندپروری با شدت علائم نقص توجه و بیش فعالی در کودکان

اختلال نقص توجه/بیش فعالی از شایع ترین اختلالات تحولی دوران کودکی است که شدت علائم آن می تواند تحت تاثیر تعاملات والد-کودک و الگوهای رفتاری خانواده قرار گیرد. بر همین اساس، پژوهش حاضر به بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با شدت علائم اختلال نقص توجه/بیش فعالی در کودکان پرداخت. این مطالعه با روش توصیفی-همبستگی روی والدین کودکان دارای نشانه های این اختلال در مراکز آموزشی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند و مقیاس درجه بندی اختلال نقص توجه/بیش فعالی نسخه والد بود. یافته های پژوهش نشان داد سبک فرزندپروری مقتدرانه با شدت علائم اختلال نقص توجه/بیش فعالی رابطه معکوس دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با شدت این علائم دارای رابطه مستقیم و مثبت هستند. تحلیل های آماری رگرسیون نیز تایید کرد که شیوه های فرزندپروری سهم بسزایی در تبیین تغییرات علائم اختلال مذکور دارند و در این میان، سبک مقتدرانه قوی ترین پیش بین منفی علائم به شمار می رود. با توجه به این یافته ها، کیفیت الگوهای تربیتی والدین نقشی کلیدی در تعدیل یا تشدید نشانه های نقص توجه/بیش فعالی ایفا می کند و طراحی برنامه های آموزشی جهت تقویت فرزندپروری مقتدرانه می تواند به عنوان راهکاری حمایتی در بهبود این کودکان اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی ، سبک مقتدرانه ، سبک مستبدانه ، سبک سهل گیرانه