اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر کاهش فرسودگی شفقت و افزایش کیفیت زندگی کاری در پرستاران بخش مراقبت های ویژه با نقش میانجی گری انعطاف پذیری روانشناختی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی ACT بر کاهش فرسودگی شفقت و افزایش کیفیت زندگی کاری در پرستاران بخش مراقبت های ویژه با نقش میانجی گری انعطاف پذیری روانشناختی انجام شد. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه همراه با پیگیری دوماهه بود. از میان پرستاران شاغل در بخش های مراقبت های ویژه بیمارستان های آموزشی شهر اصفهان در نیمه ی اول سال ۱۴۰۵، تعداد ۵۴ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۷ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای تحت درمان گروهی ACT قرار گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه های فرسودگی شفقت، کیفیت زندگی کاری پرستاران و پذیرش و عمل نسخه ی دوم در سه مرحله جمع آوری و با تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی در نرم افزار SPSS نسخه ی ۲۹ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین گروه ها در هر سه متغیر وابسته در مرحله ی پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰ > P). ACT به طور معناداری باعث کاهش فرسودگی شفقت و افزایش کیفیت زندگی کاری و انعطاف پذیری روانشناختی در گروه آزمایش شد (۷۰۳/۰ تا ۷۵۷/۰ = ۲η) و این اثرات تا دو ماه پس از مداخله پایدار ماند. همچنین، انعطاف پذیری روانشناختی نقش میانجی گر جزئی داشت و به ترتیب ۵۲ درصد و ۵۱ درصد از تاثیر ACT بر کاهش فرسودگی شفقت و افزایش کیفیت زندگی کاری را تبیین کرد. نتیجه گیری: ACT یک مداخله ی موثر و پایدار برای کاهش فرسودگی شفقت و افزایش کیفیت زندگی کاری در پرستاران بخش مراقبت های ویژه است و انعطاف پذیری روانشناختی به عنوان مکانیسم اصلی تغییر عمل می کند. پیشنهاد می شود مداخلات ACT در برنامه های توانمندسازی و ارتقای سلامت روان پرستاران به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، فرسودگی شفقت ، کیفیت زندگی کاری ، انعطاف پذیری روانشناختی ، پرستاران بخش مراقبت های ویژه