نقش ویتامین D و B۱۲ در بدن، عوارض و علائم کمبود آن در زنان و مردان در گروه های سنی مختلف، و درمان با تزریق ویتامین D و B۱۲ (مقاله مروری)

ویتامین D و ویتامین B۱۲ از ریزمغذی های ضروری با نقش های متنوع و حیاتی در فیزیولوژی انسان هستند. مطالعات اپیدمیولوژیک اخیر شیوع بالای کمبود هر دو ویتامین را در سطح جهان مستند کرده اند، به گونه ای که برآوردها حاکی از شیوع ۶۰٪ برای ویتامین D و ۲۹٪ برای ویتامین B۱۲ در برخی جمعیت هاست (Burden of micronutrient deficiency, ۲۰۲۵). این مقاله مروری، شواهد کنونی را در مورد عملکردهای فیزیولوژیک ویتامین های D و B۱۲، تظاهرات کمبود آنها در گروه های سنی و جنسیت های مختلف، و رویکردهای درمانی معاصر از جمله درمان تزریقی، گردآوری و تحلیل می کند. نقش های بیولوژیک این ویتامین ها فراتر از درک سنتی است – ویتامین D به عنوان یک سکواستروئید پلیوتروپیک با فعالیت در سیستم عصبی مرکزی عمل می کند که بر رشد عصبی، انعطاف پذیری سیناپسی، تنظیم ایمنی و هموستاز سروتونرژیک تاثیر می گذارد (Raju et al., ۲۰۲۶)، در حالی که ویتامین B۱۲ برای متابولیسم یک کربنه، تشکیل میلین و سنتز انتقال دهنده های عصبی ضروری است (Harikrishnan et al., ۲۰۲۵). تظاهرات کمبود بسته به سن متفاوت است و کودکان و سالمندان به ویژه آسیب پذیر هستند. زنان به طور کلی نرخ کمبود ویتامین D بالاتری نسبت به مردان نشان می دهند، به گونه ای که مطالعات شیوع ۷۷٪ را در زنان در مقایسه با ۷۴٪ در مردان در برخی جمعیت ها گزارش کرده اند (Abid et al., ۲۰۲۵). رویکردهای درمانی شامل مکمل سازی خوراکی و تزریق عضلانی است که روش دوم اغلب برای کمبودهای شدید یا موارد سوءجذب ترجیح داده می شود. شواهد اخیر از ارزیابی هدفمند کمبود و اصلاح آن حمایت می کند، نه مکمل سازی روتین، به عنوان مناسب ترین راهبرد بالینی (Moroianu et al., ۲۰۲۶). این مرور با هدف ارائه چارچوبی جامع برای درک زیست شناسی ویتامین D و B۱۲ و کاربردهای بالینی آن در طول عمر انجام شده است.

کلیدواژه ها:

ویتامین D ، ویتامین B۱۲ ، کمبود ریزمغذی ها ، اختلال شناختی ، افسردگی