نقش مهارتهای اجتماعی و خودشناسی در پیش بینی سازگاری اجتماعی در دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مهارتهای اجتماعی و خودشناسی در پیش بینی سازگاری اجتماعی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان بود که از میان آنان نمونه ای به شیوه تصادفی انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد مهارتهای اجتماعی، خودشناسی و سازگاری اجتماعی استفاده شد. داده ها با بهره گیری از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین مهارتهای اجتماعی و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، همچنین خودشناسی نیز با سازگاری اجتماعی رابطه ای مثبت و معنادار داشت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مهارتهای اجتماعی و خودشناسی به طور همزمان توانایی پیش بینی معنادار سازگاری اجتماعی دانشجویان را دارند و در مجموع بخشی از واریانس سازگاری اجتماعی را تبیین می کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که تقویت مهارتهای اجتماعی و افزایش خودشناسی در دانشجویان زمینه ساز ارتقای سازگاری اجتماعی آنان خواهد بود. با توجه به نتایج پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و کارگاه های مهارت آموزی در حوزه مهارتهای اجتماعی و خودآگاهی در دانشگاه فرهنگیان بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد تا از این طریق دانشجویان در ایفای نقش های اجتماعی و حرفه ای آینده خود موفق تر عمل کنند.

کلیدواژه ها:

مهارتهای اجتماعی ، خودشناسی ، پیش بینی سازگاری اجتماعی ، دانشجویان دانشگاه فرهنگیان