پیش بینی خودکارآمدی و عملکرد ورزشی دانش آموزان از طریق باورهای هوشی

این پژوهش به هدف بررسی توان باورهای هوشی در پیش بینی خودکارآمدی و عملکرد ورزشی دانش آموزان است. برای این منظور ۳۶۸ دانش آموز از بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم آموزش و پرورش ناحیه ۳ شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴ - ۱۴۰۵ که از نظر جسمانی سالم بودند به روش نمونه گیری تصادفی ساده و برطبق جدول مورگان انتخاب و پرسشنامه های استاندارد باورهای خودکارآمدی شرر (GSES) و باورهای هوشی دوپی رات و مارین (۲۰۰۵) را تکمیل نمودند. نمره درس ورزش در پایان ترم تحصیلی نیز به عنوان ملاک عملکرد ورزشی دانش آموزان در نظر گرفته شد. تمامی ابزارها استاندارد و دارای روایی و پایایی هستند. نتایج تحلیل آماری رگرسیون نشان داد که باورهای هوشی توان پیش بینی عملکرد ورزشی و خودکارآمدی دانش آموزان را دارند (P>۰.۰۵). نتایج نشان داد که عملکرد ورزشی با باورهای ذاتی کاهش اما با باورهای افزایشی عملکرد ورزشی افزایش یافت. همچنین نتایج نشان داد که باور هوشی ذاتی با خودکارآمدی پایین و باور هوش افزایشی با خودکارآمدی بالا رابطه دارند. پیشنهاد می شود که جهت افزایش خودکارآمدی و عملکرد ورزشی دانش آموزان به بهبود باورهای افزایشی آنها توجه شود.

کلیدواژه ها:

عملکرد ورزشی ، دانش آموزان ، خودکارآمدی ، باورهای هوشی ، افزایشی ، باورهای هوشی ذاتی