مطالعه اثر بخشی آموزش هوش هیجانی بر خودگردانی تحصیلی دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه در دوره دوم ابتدایی

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش هوش هیجانی بر خودگردانی تحصیلی دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه در دوره دوم ابتدایی است. این تحقیق نیمه تجربی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری تحقیق حاضر دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه در آموزشگاه دوره دوم گل های شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ می باشد که با کمک نمونه گیری هدفمند تعداد ۱۴ دانش آموز انتخاب و در دو گروه همگن ۷ نفری کنترل و تجربی قرار داده شدند. در ابتدا از هر دو گروه آزمودنی ها پیش آزمون گرفته شد و سپس تنها گروه تجربی به مدت ۸ هفته تحت آموزش هوش هیجانی قرار گرفتند و در نهایت مجددا از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. داده های جمع آوری شده با کمک تحلیل کوواریانس، تجزیه و تحلیل شد. یافته های مقایسه گروه ها نشان داد که آموزش هوش هیجانی بر خودگردانی تحصیلی دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه معنی دار و مثبت است (۰/۰۵>P). ضمن اینکه نتایج نشان داد تاثیر آموزش هوش هیجانی بر سبک خودگردانی درون فکنی، سبک خودگردانی همانندسازی شده و سبک خودگردانی درونی دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه معنی دار و مثبت است (۰/۰۵=P) اما تاثیر آموزش هوش هیجانی بر سبک خودگردانی بیرونی دانش آموزان دختر با نیازهای ویژه معنی دار نیست (۰/۰۵>P). میتوان نتیجه گیری کرد که برای بهبود خودگردانی تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه در دوره دوم ابتدایی از آموزش هوش هیجانی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

آموزش هوش هیجانی ، خودگردانی ، تحصیلی ، دانش آموز با نیازهای ویژه