بررسی رابطه ذهن آگاهی و رضایت زناشویی با امید به زندگی در زنان خانه دار شهر ارسنجان

مسئله ی کار خانگی بخش مهمی از نظریه اجتماعی فمینیسم است. فمینیست ها به ایدئولوژی های تفکیک کننده ی بخش عمومی از خصوصی و اختصاص مردان به بخش عمومی و زنان به بخش خصوصی اعتراض می کنند. مطابق تعریف مرکز آمار ایران خانه دار فردی است که شاغل، بیکار، جویای کار و محصل به حساب نمی آید و بنا بر اظهار پاسخگو در هفت روز پیش از مراجعه مامور آمارگیری به خانه داری مشغول است. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ذهن آگاهی و رضایت زناشویی با امید به زندگی در زنان خانه دار می باشد. ابزار اندازه گیری و انجام پژوهش پرسشنامه ها است شامل پرسشنامه پنج وجهی ذهن آگاهی، پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ و پرسشنامه امید به زندگی. بر اساس یافته های پژوهش مقدار آزمون همبستگی پیرسون (۰/۷۰) بین ذهن آگاهی با امید به زندگی در زنان خانه دار شهر ارسنجان در سطح ۰/۰۵ معنادار می باشد؛ لذا فرض صفر رد می شود. آزمون معنادار می باشد و چون مقدار همبستگی مثبت است، وجود رابطه مستقیمی را می پذیریم. همچنین مقدار آزمون همبستگی پیرسون (۰/۳۶۸) بین رضایت زناشویی با امید به زندگی در زنان خانه دار شهر ارسنجان در سطح ۰/۰۵ معنادار می باشد. لذا فرض صفر رد می شود. آزمون معنادار می باشد و چون مقدار همبستگی مثبت است وجود رابطه مستقیمی را می پذیریم و نتیجه آن که کسب مهارت ذهن آگاهی و حضور پویا در لحظه ی حاضر می تواند امیدواری را در میان همسران افزایش داده و امیدوار بودن به آینده از شاخص های تحمل چالش ها و رسیدن به نتایج مطلوب در زندگی زناشویی خواهد بود. این روابط زنجیره وار لزوم درمان های شناختی موج سوم را برای بهبود روابط و امید به زندگی در همسران به رخ می کشد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، رضایت زناشویی ، امید به زندگی ، زنان خانه دار