بررسی رابطه سبکهای دلبستگی با خود تنظیمی در روابط زناشویی نقش واسطه ای تمایز یافتگی خود

خود تنظیمی در ارتقاء سازگاری زناشویی از جمله مهمترین عوامل مورد بررسی در روابط زناشویی است. خود تنظیمی، زناشویی عشق و علاقه بین زوجین را پررنگ و گاهی به طور کامل قوی میکند و خود به صورت مستقیم و غیر مستقیم تحت تاثیر عاملهای مختلفی است. بر این اساس هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه سبکهای دلبستگی با خودتنظیمی در روابط زناشویی نقش واسطهای تمایز یافتگی خود بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل افراد متاهل ساکن در شهرستان اصفهان شاغل در بخش های دولتی بود که نمونه ای به حجم ۳۸۵ نفر از با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامه سبکهای دلبستگی سیمپسون (۱۹۹۰)، خودتنظیمی زناشویی ویلسون و همکاران (۲۰۰۵) و پرسشنامه تمایز یافتگی اسکورن و فریدلندر (۱۹۸۹) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده روشهای آمار توصیفی و آمار استنباطی (ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از روش معادلات ساختاری) انجام گرفت. نتایج نشان داد که ضمن برازش مناسب مدل معادلات ساختاری رابطه سبک های دلبستگی با خود تنظیمی زناشویی و تمایز یافتگی خود نقش میانجی دارد، همچنین رابطه مستقیم و معناداری بین سبک های دلبستگی با خودتنظیمی زناشویی و بعلاوه رابطه مستقیم و معناداری بین تمایز یافتگی خود با خودتنظیمی زناشویی وجود دارد. در ضمن رابطه معناداری نیز بین سبکهای دلبستگی با تمایز یافتگی خود دیده شد (۰/۰۱>p). از این رو میتوان چنین نتیجه گرفت که بین سبکهای دلبستگی با خود تنظیمی زناشویی از طریق میانجیگری تمایز یافتگی خود رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

سبکهای دلبستگی ، خودتنظیمی ، زناشویی ، تمایز یافتگی خود