بررسی اثربخشی رویکرد واقعیت درمانی در بهبود صمیمیت عاطفی و الگوهای ارتباطی زوجین

رویکرد واقعیت درمانی یکی از رویکردهای موثر در بهبود روابط زوجین است که بر اساس نظریه ویلیام گلاسر (William Glasser) ارائه شده است. این رویکرد بر این باور است که افراد می توانند با تغییر در رفتار و ارتباطات خود روابط بهتری را تجربه کنند (Glasser, ۱۹۹۹). هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی رویکرد واقعیت درمانی در بهبود صمیمیت عاطفی و الگوهای ارتباطی زوجین است. صمیمیت عاطفی یکی از مهم ترین جنبه های روابط زوجین است که می تواند تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار گیرد (Reis & Shaver, ۱۹۸۸). الگوهای ارتباطی نیز نقش مهمی در تعیین کیفیت روابط زوجین دارند (Buehlman et al., ۱۹۹۲). واقعیت درمانی با تاکید بر بهبود ارتباطات و افزایش صمیمیت عاطفی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در بهبود روابط زوجین مورد استفاده قرار گیرد. در این مطالعه از روش تحقیق نیمه آزمایشی استفاده شده است. نمونه مورد مطالعه شامل ۱۰۰ زوج مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان است که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفته اند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه صمیمیت عاطفی (Reis & Shaver, ۱۹۸۸) و پرسشنامه الگوهای ارتباطی (Buehlman et al., ۱۹۹۲) بوده اند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که رویکرد واقعیت درمانی در بهبود صمیمیت عاطفی و الگوهای ارتباطی زوجین موثر است. زوجینی که در گروه آزمایش قرار داشته اند در مقایسه با زوجینی که در گروه کنترل قرار داشته اند افزایش معناداری در صمیمیت عاطفی و بهبود الگوهای ارتباطی را تجربه کرده اند. با توجه به نتایج این مطالعه می توان نتیجه گرفت که رویکرد واقعیت درمانی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در بهبود روابط زوجین مورد استفاده قرار گیرد. مشاوران و درمانگران می توانند از این رویکرد در کار با زوجین استفاده کنند تا به بهبود روابط آن ها کمک کنند.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، صمیمیت عاطفی ، الگوهای ارتباطی زوجین