رابطه سبک های فرزند پروری با تاب آوری تحصیلی

تاب آوری عبارت است از فرایند سازگاری با زندگی استرس آمیز و پرچالش به شیوه ای که فرد بتواند با مهارت های حمایتی و سازگاری از پس آن برآید. در واقع تاب آوری ظرفیت تحمل سختی ها و اصلاح خود می باشد. تاب آوری تحصیلی به توانایی افراد برای دستیابی به موفقیت تحصیلی و نشان دادن عملکرد در سطح بالا اشاره دارد، به ویژه در مواجهه با شرایط چالش برانگیز و شرایط نامطلوب زندگی که ممکن است در غیر این صورت آنها را مستعد افت تحصیلی و ترک تحصیل کند. به عبارتی تاب آوری تحصیلی را می توان به عنوان فرایند پویایی توصیف کرد که از طریق آن افراد می توانند بر مشکلاتی که مانع از موفقیت در قیاس با همسالان خود و کاهش پیشرفت تحصیلی و شکست در دانش آموزان می شوند غلبه کنند. پژوهش حاضر به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی رابطه سبک های فرزند پروری با تاب آوری تحصیلی بپردازد. خانواده بستری برای رشد و پرورش فرزندان است. در محیط خانواده است که فرزندان امور اجتماعی را یاد می گیرند و می توانند به وسیله مهارت هایی که در بستر خانواده یاد گرفته اند توانایی سازگاری با محیط را پیدا کنند. مطالعه روابط والدین و فرزندان از جمله بحث های مهم در روان شناسی است. هر یک از روش های فرزند پروری والدین بر روی رفتار و شخصیت فرزندان تاثیر متفاوتی می گذارد. زمانی که والدین در روش های تربیتی خود در مورد فرزندشان ثابت قدم هستند، رفتارهای ابراز وجود و اعتماد را به آنها ارائه می دهند، به گفته های فرزندان خود گوش می سپارند و گفتگو با آنها را ترویج می دهند؛ همچنین روش انضباطی آنان توام با گرمی، منطق و انعطاف پذیری است، تاب آوری تحصیلی فرزندان بیشتر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری تحصیلی ، خانواده ، دانش آموزان ، فرزند پروری