مقایسه توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی در دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن و سبک دلبستگی ناایمن

هدف این پژوهش مقایسه توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی میان دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن و ناایمن بود. جامعه آماری شامل دانشجویان شهر اصفهان بود که از میان آنها با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۱۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. این افراد در دو گروه با سبک دلبستگی ایمن و ناایمن قرار گرفتند و از نظر میزان توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی مورد بررسی قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از ابزارهای استاندارد استفاده شد؛ به منظور تعیین سبک دلبستگی پرسشنامه تجدید نظر شده سبک های دلبستگی بزرگسالان (RAAS) و برای سنجش توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی پرسشنامه عملکرد بازتابی (RFQ) به کار رفت. پس از گردآوری داده ها، به منظور مقایسه میانگین نمرات دو گروه تحلیل آماری با استفاده از آزمون تی مستقل انجام شد. نتایج نشان داد که بین دانشجویان با سبک دلبستگی ایمن و ناایمن از نظر توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی تفاوت معناداری وجود دارد. یافته ها بیانگر آن است که سبک دلبستگی به عنوان یک سازوکار روان شناختی نقش مهمی در کیفیت تجربه های عاطفی افراد ایفا می کند. دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن در مقایسه با افراد ناایمن از توانایی بیشتری در درک و تفسیر هیجانات خود و دیگران برخوردارند که این امر می تواند به ارتقای کیفیت روابط عاطفی آنان منجر شود. به طور کلی نتایج این پژوهش نشان می دهد که سبک دلبستگی افزون بر تاثیرگذاری بر شکل گیری روابط عاطفی در فرایندهای شناختی و هیجانی مرتبط با آن نیز نقش دارد و آگاهی از این سبک ها می تواند زمینه ساز طراحی مداخلات موثر برای تقویت مهارت های عاطفی و بین فردی باشد.

کلیدواژه ها:

ذهنی سازی ، روابط عاطفی ، سبک دلبستگی ، دانشجویان