رابطه خودتنظیمی هیجانی و حس تعلق به مدرسه در دانش آموزان چندفرهنگی

هدف این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین خودتنظیمی هیجانی و حس تعلق به مدرسه و همچنین بررسی نقش متغیرهای زمینه ای جنسیت و قومیت در این رابطه انجام شد. روش نمونه آماری شامل ۲۸۹ دانش آموز بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون T مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه و تحلیل رگرسیون خطی انجام گرفت. مقیاس خودتنظیمی هیجانی دارای آلفای کرونباخ کلی ۰.۹۰۵ و مقیاس حس تعلق به مدرسه دارای آلفای ۰.۶۲۱ بود. یافته ها یک همبستگی مثبت و معنادار بین نمره کل خودتنظیمی هیجانی و حس تعلق به مدرسه مشاهده شد (r=۰.۴۰۳, p=۰.۰۰۰). تحلیل رگرسیون نشان داد که خودتنظیمی هیجانی توانایی تبیین ۱۶.۳٪ از واریانس حس تعلق به مدرسه را دارد (R²=۰.۱۶۳). تفاوت معنی داری در نمرات کلی خودتنظیمی هیجانی بین پسران و دختران به دست نیامد (p=۰.۲۹۴). تفاوت کلی نمرات خودتنظیمی هیجانی بر اساس قومیت معنی دار نبود (p=۰.۲۰۴). تفاوت در حس تعلق به مدرسه بر اساس قومیت معنی دار بود (F۴,۲۸۴=۲.۴۷۶, p=۰.۰۴۵). تحلیل توکی تنها تفاوت معنی دار بین گروه بلوچ (M=۲۲.۰۹) و ترکمن (M=۱۹.۷۱) را نشان داد. نتیجه گیری: خودتنظیمی هیجانی نقش مهمی در ارتقای حس تعلق دانش آموزان به مدرسه دارد. اگرچه مهارت های هیجانی در این نمونه تا حد زیادی مستقل از جنسیت است، اما عوامل فرهنگی و قومیتی بر تجربه فرد از تعلق به محیط آموزشی تاثیرگذار می باشند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، هیجانی ، حس تعلق به مدرسه ، دانش آموزان چندفرهنگی