مدل ساختاری تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان بر پایه ادراک بیماری و خودکارآمدی و نقش میانجی رضایت از زندگی مورد مطالعه شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر، بررسی مدل پیش بینی تاب آوری بر اساس ادراک بیماری و خودکارآمدی با نقش میانجی رضایت از زندگی در بیماران مبتلا به سرطان بود. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری شامل بیماران سرطانی مراجعه کننده به موسسه خیریه مکسا در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۱۵۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه های ادراک بیماری، خودکارآمدی، تاب آوری کانر و دیویدسون و رضایت از زندگی دینر بودند. داده ها با نرم افزارهای SPSS ۲۶ و AMOS ۲۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد ادراک بیماری (B=۰.۲۸)، خودکارآمدی (B=۰.۲۵) و رضایت از زندگی (B=۰.۳۹) اثر مثبت و معناداری بر تاب آوری دارند (p<۰.۰۰۱); همچنین رضایت از زندگی نقش میانجی بین ادراک بیماری و خودکارآمدی با تاب آوری را ایفا می کند. الگوی نهایی از برازش مطلوب برخوردار بود. یافته ها ضمن تایید نقش موثر سازه های شناختی و هیجانی در ارتقای سازگاری بیماران بیانگر لزوم طراحی مداخلات روان شناختی مبتنی بر بازسازی شناختی ادراک بیماری و تقویت خودکارآمدی برای افزایش تاب آوری بیماران سرطانی است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، ادراک بیماری ، خودکارآمدی ، رضایت از زندگی ، بیماران سرطانی