اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار بر دلزدگی زناشویی پرخاشگری پنهان و عاطفه خودآگاه در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار بر دلزدگی زناشویی پرخاشگری پنهان و عاطفه خودآگاه در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد بود. این پژوهش با روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون و با گروه کنترل اجرا شد. در طرح پژوهش حاضر از یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل استفاده شد که هر دو گروه به پیش آزمون و پس آزمون پاسخ دادند. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد در سه ماهه دوم سال ۱۴۰۲ بود. تعداد افراد نمونه برای هر یک از گروه های آزمایش و گروه کنترل ۱۵ نفر و در مجموع ۳۰ نفر بود. نمونه آماری با توجه به طرح پژوهشی نیمه آزمایشی بصورت در دسترس و از بین داوطلبان و با توجه به ملاک های ورود و خروج نمونه انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شد. جهت گردآوری اطلاعات در این پژوهش از پرسشنامه های دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶)، پرخاشگری پنهان نلسون و کارول (۲۰۰۶) و عاطفه خودآگاه تانگنی واگنر و گرامزو (۱۹۸۹) استفاده شد. زوج درمانی هیجان مدار بر اساس طرح درمانی آموزش گروهی زوج درمانی هیجان مدار گرینبرگ واروار و مالکوم (۲۰۰۸) بصورت گروهی و در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که زوج درمانی هیجان مدار بر دلزدگی زناشویی در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد به میزان ۳۴ واحد تاثیر دارد، همچنین زوج درمانی هیجان مدار بر پرخاشگری پنهان در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد تاثیر ندارد. نهایتا زوج درمانی هیجان مدار بر عاطفه خودآگاه در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد به میزان ۲۳۰ واحد تاثیر دارد و این روش درمانی بر شرم در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد به میزان ۱۶ واحد و بر گناه در زوجین خواستار طلاق در مرکز مشاوره شهر بجنورد به میزان ۱۹۰ واحد تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی هیجان ، مدار دلزدگی زناشویی ، پرخاشگری ، پنهان عاطفه خودآگاه ، طلاق