تاثیر قصه گویی بر درک مطلب دانش آموزان با مشکلات خواندن

در نظام های آموزشی معاصر مهارت درک مطلب و توانایی رمزگشایی متون نوشتاری نه تنها یک ابزار ارتباطی بلکه سنگ بنای اصلی یادگیری در تمامی حوزه های معرفتی محسوب می شود. دانش آموزانی که در این ساحت با چالش روبرو هستند غالبا در یک چرخه فرساینده از افت تحصیلی و کاهش اعتماد به نفس گرفتار می شوند که بر تمامی ابعاد زندگی فردی و اجتماعی آنان سایه می اندازد. در مواجهه با این مسئله قصه گویی به عنوان راهبردی که ریشه در زیست شناسی و فرهنگ بشری دارد فراتر از یک ابزار سرگرم کننده به مثابه یک متدولوژی آموزشی فعال ظهور می کند. این رویکرد با تبدیل مفاهیم انتزاعی و خشک به ساختارهای روایی معنادار بستری را فراهم می آورد که در آن یادگیری نه از طریق اجبار بلکه از مسیر اشتیاق و تخیل صورت می گیرد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق نقش قصه گویی در بهبود عملکرد دانش آموزان دارای مشکلات خواندن به تحلیل و نقد ادبیات پژوهشی موجود پرداخته است. یافته های حاصل از بررسی متون علمی نشان می دهد که تعامل میان روایت و ذهن منجر به فعال سازی شبکه های عصبی مرتبط با حافظه بلندمدت و پردازش های زبانی می شود. قصه گویی با درگیر کردن همزمان قوای شناختی و عاطفی به دانش آموز کمک می کند تا فراتر از خوانش سطحی کلمات به لایه های عمیق تر معنا یعنی استنباط و تحلیل دست یابد. در واقع این روش با غنی سازی دایره واژگان و تقویت مهارت های پیش بینی شکاف های موجود در درک مطلب را ترمیم کرده و انگیزه درونی برای مطالعه را در دانش آموزانی که پیش تر از کتاب گریزان بودند دوچندان می کند. در نهایت تحلیل های ارائه شده در این مطالعه بر این واقعیت تاکید می ورزند که ادغام هنر قصه گویی در برنامه های درسی ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی پویاست. این راهبرد به عنوان یک مداخله ترمیمی آموزشی نه تنها به تسهیل فرآیند یادگیری دروس مختلف کمک می کند بلکه با تلطیف فضای کلاس و کاهش اضطراب ناشی از ناتوانی در خواندن سلامت روان و خودپنداره مثبت دانش آموزان را ارتقا می دهد. از این رو، پیشنهاد می شود که معلمان و تدوین کنندگان محتوای آموزشی با بازنگری در روش های سنتی از ظرفیت های بی بدیل روایت گری برای پیوند دادن دنیای کلمات با جهان ذهنی دانش آموزان بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

قصه گویی ، درک مطلب ، خواندن ، دانش آموزان ، مشکلات خواندن