تاثیر حمایت روانی و اجتماعی بر تاب آوری اختلال پس از طلاق عاطفی با میانجی گری خودکارآمدی

هدف پژوهش حاضر تاثیر حمایت روانی و اجتماعی بر تاب آوری اختلال پس از طلاق عاطفی با میانجیگری خودکارآمدی بود. جامعه آماری شامل افرادی بود که در سال ۱۴۰۴ تجربه ی طلاق عاطفی را گزارش کرده و در حال زندگی مشترک بودند. از میان این افراد ۶۰ نفر (۳۰ زن و ۳۰ مرد) که معیارهای ورود به پژوهش را دارا بودند برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده چند بعدی توسط زیمت (۱۹۸۸)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس خودکارآمدی عمومی شوآرزر و جرو سالم (۱۹۹۵) استفاده شده است. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی رگرسیون و نمونه گیری به روش تصادفی در دسترس بود. نتایج تحلیل داده ها در پژوهش حاضر بیانگر آن بود که بین حمایت اجتماعی ادراک شده و تاب آوری پس از طلاق عاطفی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. حمایت اجتماعی می تواند از طریق ایجاد احساس تعلق، اطمینان و امنیت روانی به افراد در کنترل هیجانات منفی و بازسازی زندگی پس از شکست های عاطفی کمک کند.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی ، تاب آوری ، میانجی گری خودکارآمدی ، اختلال پس از طلاق