اثربخشی معنا درمانی بر خودسرزنشگری و کیفیت زندگی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی معنا درمانی بر خودسرزنشگری و کیفیت زندگی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری شهر بابل بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را والدین دانش آموزان پسر سال اول تا سوم مدارس ابتدایی شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ که دارای مشکلات رفتاری بودند تشکیل دادند. حجم نمونه برای هر گروه ۱۵ نفر در نظر گرفته شد و روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری در دسترس بود. پروتکل معنا درمانی در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای و هفته ای دوبار در گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت نکردند. ابزار گردآوری داده ها آزمون فهرست رفتاری کودکان آشنباخ (۱۹۶۶)، پرسشنامه سطوح خودانتقادی تامسون و زروف (۲۰۰۴) و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (۱۹۹۶) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ انجام شد. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی میانگین و انحراف استاندارد و تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که معنا درمانی بر خودسرزنشگری و کیفیت زندگی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری تاثیر دارد، بدین معنی که معنا درمانی باعث کاهش خودسرزنشگری و افزایش کیفیت زندگی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری می گردد.

کلیدواژه ها:

خودسرزنشگری ، کیفیت زندگی ، مشکلات رفتاری ، معنا درمانی