بررسی نقش الگوهای ارتباطی کنترل گرایانه زنان در تضعیف رشد فردی همسر بر اساس نظریه گاتمن

رفتارهای کنترل گرایانه در روابط زناشویی یکی از عوامل پنهان اما تاثیرگذار در فرسایش کیفیت زندگی مشترک و توقف رشد فردی همسران محسوب می شوند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش الگوهای ارتباطی کنترل گرایانه زنان در تضعیف رشد روانی و فردی همسر بر اساس چارچوب نظری جان گاتمن انجام شده است. نظریه گاتمن بر نقش الگوهای هیجانی و تعاملی در پیش بینی ثبات یا فروپاشی روابط تاکید دارد و رفتارهایی چون، انتقاد، تحقیر، دفاع پذیری و سنگ اندازی را به عنوان «چهار سوار ویرانگر» در روابط معرفی می کند. در این مطالعه رفتار کنترل گر به عنوان نوعی تعامل مبتنی بر اضطراب دلبستگی و نیاز به تسلط هیجانی تحلیل شده است که می تواند موجب کاهش خودمختاری، خودکارآمدی و انگیزش درونی همسر گردد. یافته های نظری و پژوهشی پیشین نشان می دهد که تداوم این الگوها موجب شکل گیری چرخه های معیوب هیجانی و تضعیف احساس رشد، هویت و رضایت شغلی مردان می شود. این مقاله با بهره گیری از رویکرد تحلیل محتوای نظری و مرور نظام مند مطالعات زوج درمانی، بر لزوم بازسازی ارتباط از طریق مداخلات شناختی هیجانی، گاتمن از جمله گفت و گوی آرام (Softened Startup)، نقشه های عشق (Love Maps) و بازسازی احترام متقابل تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کنترل ، گری ، رشد ، فردی ، روابط زناشویی ، نظریه گاتمن ، تعامل هیجانی