جایگاه محبت در تربیت اسلامی

این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانه ای جایگاه محبت در تربیت اسلامی را بر اساس آموزه های قرآن کریم بررسی می کند. تحلیل آیات مرتبط نشان می دهد محبت الهی و محبت نسبت به بندگان پایه پیوند انسان با خدا و محور هدایت اوست. همچنین محبت متقابل میان انسان ها زمینه انسجام اجتماعی، مودت و رحمت در جامعه ایمانی را فراهم می آورد. محبت در تربیت موجب ایجاد اعتماد و صمیمیت، تقویت انگیزه یادگیری، پذیرش ارزش ها و پیشگیری از رفتارهای نافرمانانه و لجبازانه می شود و رشد اخلاقی و معنوی متربیان را تسهیل می کند. یافته ها نشان می دهد که آثار محبت محدود به زمان حال نیست و به شکل گیری شخصیت اخلاق مدار و جامعه ای هماهنگ در آینده منجر می گردد. پژوهش حاضر نشان می دهد محبت هم وسیله و هم هدف تربیت اسلامی است و نقشی بنیادین در موفقیت فرآیند تربیت و پرورش انسانی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

محبت ، تربیت اسلامی ، اعتماد و صمیمیت ، رشد اخلاقی و معنوی ، مودت