تاثیر مداخله گروهی مبتنی بر درمان ذهن آگاهی بر بهبود صمیمیت زناشویی زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف تاثیر مداخله گروهی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود صمیمیت زناشویی زنان متقاضی طلاق انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره و روانشناختی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که بر اساس ملاک های ورود و خروج به پژوهش و از طریق روش نمونه گیری در دسترس از بین افراد داوطلب و واجد شرایط تعداد ۳۰ نفر وارد مطالعه شده و به صورت تصادفی و قرعه کشی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش پرسشنامه صمیمیت زناشویی آسوده و تیموری (۱۳۸۷) بود. گروه آزمایش تحت درمان ذهن آگاهی ویلیامز و سگال (۲۰۰۳) به مدت ۸ جلسه ۲ ساعته قرار گرفتند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده های آماری با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ صورت گرفت. سطح معناداری آزمون ها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها نشان داد که مداخله گروهی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود صمیمیت زناشویی زنان متقاضی طلاق موثر بود. بر اساس نتایج پژوهش پیشنهاد می شود که مداخله گروهی مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود صمیمیت زناشویی زنان متقاضی طلاق در کنار سایر پروتکل های آموزشی و درمانی و همچنین برنامه های مبتنی بر گروه روانشناختی بر بهبود صمیمیت زناشویی زنان متقاضی طلاق بکار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، صمیمیت زناشویی ، طلاق ، تهران