رابطه هوش معنوی و سلامت روان با کیفیت زندگی مادران کودکان استثنایی عقب مانده ذهنی و عادی مقطع ابتدایی شهر دهلران

هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه هوش معنوی و سلامت روان با کیفیت زندگی مادران کودکان استثنایی عقب مانده ذهنی و عادی مقطع ابتدایی شهر دهلران بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل مادران کودکان استثنایی و عادی مدارس ابتدایی شهر دهلران بود. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام شد و مشارکت کنندگان در دو گروه ۳۰ نفره شامل مادران دارای فرزندان عادی و مادران دارای فرزند عقب مانده ذهنی قرار داده شدند. مشارکت کنندگان گروه اول به صورت هدفمند و از طریق نمونه گیری در دسترس و گروه دوم به صورت تصادفی انتخاب شدند. در این تحقیق از سه پرسشنامه کیفیت زندگی (SF۳۶)، سلامت عمومی (GHQ) و هوش معنوی کینگ (SISRI) استفاده شد. نتایج نشان داد بین هوش معنوی و سلامت روان در مادران دارای فرزند مبتلا به عقب ماندگی ذهنی رابطه معنادار وجود دارد اما در مورد مادران کودکان عادی رابطه معنادار مشاهده نشد. همچنین رابطه معنادار و دو سویه ای میان هوش معنوی و کیفیت زندگی مادران دارای کودکان مبتلا به عقب ماندگی ذهنی مشاهده شد. بدین معنا که با افزایش هوش معنوی کیفیت زندگی مادران دارای کودکان استثنایی بیشتر می شود و بالعکس اما در مورد مادران کودکان عادی رابطه معنادار مشاهده نشد. بین سلامت روان و کیفیت زندگی در میان مادران دارای فرزند مبتلا به عقب ماندگی ذهنی و مادران دارای فرزندان عادی رابطه معنادار مشاهده شد. همچنین تفاوت معناداری در نمرات هوش معنوی مادران کودکان استثنایی و مادران دارای فرزندان عادی مشاهده نشد. با این حال مادران کودکان استثنایی نسبت به مادران کودکان عادی امتیازات کمتری از نظر سلامت روان و کیفیت زندگی دریافت کردند. این یافته ها می توانند به طراحی برنامه های مداخله ای و حمایتی برای این گروه کمک کنند. از جمله تقویت و توسعه نهادها و صندوق های اجتماعی به منظور ارائه انواع کمک به والدین این کودکان می تواند به بهبود کیفیت زندگی و سلامت روان این دسته از خانوارها کمک کند.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، مادران ، کودکان استثنایی ، کیفیت زندگی ، هوش معنوی