اهلیت استیفاء و رعایت مصلحت اشخاص در قراردادها

اهلیت استیفاء از جمله مفاهیم بنیادین حقوق مدنی است که نقش اساسی در اعتبار قراردادها، اعمال حقوقی و دعاوی مطروحه در محاکم دارد. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی مفهوم اهلیت و حجر و تبیین آثار فقدان اهلیت اشخاص، به ویژه صغار، مجانین، غیررشیدان و ورشکستگان، در قراردادها و فرایند دادرسی مدنی است. اهمیت موضوع از آن جهت است که عدم رعایت اهلیت می تواند منجر به بطلان یا عدم نفوذ اعمال حقوقی و صدور قرار رد دعوا گردد و در نهایت، حقوق اشخاص و نظم عمومی را با مخاطره مواجه سازد. روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، قوانین موضوعه از جمله قانون مدنی و قانون آیین دادرسی مدنی، و آراء و دیدگاه های فقه امامیه انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که حجر ماهیتی حمایتی دارد و قانونگذار با تفکیک میان امور مالی و غیرمالی، تلاش کرده است میان حمایت از محجور و حفظ مصلحت و منافع وی تعادل ایجاد کند. همچنین، رعایت دقیق قواعد مربوط به اهلیت در مرحله طرح دعوا و رسیدگی قضایی، تضمین کننده صحت دادرسی و جلوگیری از تضییع حقوق طرفین است.

کلیدواژه ها:

اهلیت استیفاء ، حجر ، محجور ، ایراد عدم اهلیت ، قراردادها ، دادرسی مدنی