بررسی فقهی و حقوقی شرط تنصیف مهریه در طلاق توافقی و چالش های اجرایی آن

شرط تنصیف مهریه که در عقدنامه های رسمی ازدواج در ایران به عنوان یک شرط ضمن عقد درج می شود، ناظر بر تعهد زوج به انتقال نصف دارایی تحصیل شده در دوران زندگی مشترک به زوجه در صورت وقوع طلاق به درخواست مرد است. این پژوهش با هدف بررسی فقهی و حقوقی اعمال این شرط در طلاق توافقی و شناسایی چالش های اجرایی آن به رشته تحریر درآمده است. سوال اصلی پژوهش آن است که آیا شرط تنصیف مهریه در طلاق توافقی که در آن زوجین به طور مشترک درخواست طلاق می دهند، قابل اعمال است یا خیر و اجرای آن با چه موانع و تنگناهایی مواجه است. روش پژوهش، تحلیلی-توصیفی با بهره گیری از منابع فقهی، حقوقی و رویه قضایی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در طلاق توافقی، به دلیل آنکه درخواست طلاق به طور هم زمان از سوی هر دو طرف مطرح می شود، تحقق شرط تنصیف با ابهامات جدی مواجه است و دادگاه ها در این زمینه رویه ای یکسان ندارند. همچنین چالش های اجرایی متعددی از جمله تفسیر شرط، تشخیص میزان دارایی، تعارض با سایر حقوق مالی زوجه و مشکلات اثباتی، اجرای این شرط را با دشواری های فراوانی روبرو ساخته است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که به دلیل فقدان نص قانونی صریح و اختلاف نظر فقها در خصوص ماهیت و قلمرو این شرط، ضرورت اصلاح و شفاف سازی قوانین مربوطه و نیز تدوین رویه قضایی واحد، بیش از پیش احساس می شود.

کلیدواژه ها:

تنصیف مهریه ، طلاق توافقی ، شرط ضمن عقد ، حقوق مالی زوجه ، چالش های اجرایی