تکالیف وزارت آموزش و پرورش در قانون حمایت از اطفال و نوجوانان؛ چالش ها و راهکارها

حمایت از اطفال و نوجوانان به عنوان یکی از مهم ترین الزامات تحقق حقوق بشر و تضمین توسعه پایدار، مستلزم مشارکت فعال نهادهای مختلف حاکمیتی، به ویژه وزارت آموزش و پرورش است. قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹ با اتخاذ رویکردی پیشگیرانه و حمایتی، مسئولیت های مشخصی را برای این وزارتخانه در زمینه شناسایی، حمایت و صیانت از کودکان و نوجوانان در معرض خطر پیش بینی کرده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مطالعه اسنادی، به بررسی جایگاه و کارکرد وزارت آموزش و پرورش در اجرای این قانون می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که تکالیفی نظیر شناسایی و گزارش موارد عدم ثبت نام و ترک تحصیل، شناسایی و معرفی کودکان و نوجوانان در وضعیت مخاطره آمیز به نهادهای حمایتی و قضایی، تضمین پوشش کامل تحصیلی تا پایان دوره متوسطه و آموزش مدیران و کارکنان در حوزه حقوق اطفال و نوجوانان، از مهم ترین ابزارهای قانونی این وزارتخانه برای پیشگیری از آسیب های اجتماعی و حمایت از کودکان و نوجوانان محسوب می شود. همچنین، تحلیل مواد قانون بیانگر آن است که نظام آموزشی صرفا نهادی آموزشی نیست، بلکه یکی از ارکان اصلی نظام حمایت اجتماعی از اطفال و نوجوانان به شمار می رود که از طریق شناسایی زودهنگام وضعیت های مخاطره آمیز، مداخله به موقع و همکاری بین بخشی با سازمان بهزیستی، قوه قضائیه و سایر دستگاه های مسئول، نقش موثری در تحقق منافع عالیه کودک ایفا می کند. ازاین رو، ارتقای ظرفیت های اجرایی، آموزش تخصصی کارکنان و توسعه سازوکارهای هماهنگی میان دستگاه های ذی ربط، از مهم ترین الزامات اجرای موثر قانون حمایت از اطفال و نوجوانان در نظام آموزشی کشور است.

کلیدواژه ها:

حمایت از اطفال و نوجوانان ، وزارت آموزش و پرورش ، حقوق کودک ، ترک تحصیل ، وضعیت مخاطره آمیز ، قانون حمایت از اطفال و نوجوانان