عدالت اقلیمی و مسئولیت دولت ها در برابر بحران های زیست محیطی: تحلیلی معاصر

عدالت اقلیمی به عنوان چارچوبی اخلاقی و حقوقی، بر توزیع عادلانه بارها و منافع تغییرات اقلیمی، مسئولیت تاریخی و فعلی دولت ها، و مشارکت جوامع آسیب پذیر تاکید دارد. این مقاله با بررسی تحولات اخیر، از جمله نتایج کنفرانس COP۳۰ در بلم برزیل (نوامبر ۲۰۲۵)، نقش دولت ها را در بحران های زیست محیطی تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که علی رغم پیشرفت های محدود در صندوق Loss and Damage (با تخصیص اولیه ۲۵۰ میلیون دلار و تعهدات حدود ۸۰۰ میلیون دلار)، شکاف عمیقی میان تعهدات و اقدامات واقعی وجود دارد.(۱) موانع سیاسی مانند لابی سوخت های فسیلی، مقاومت کشورهای ثروتمند و تنش های شمال–جنوب، اجرای عدالت اقلیمی را مختل کرده اند.(۲) پیشنهادها شامل مدل ترکیبی تعمیرات اقلیمی (کمک بلاعوض، وام نرم، لغو پتنت فناوری)، تمایز مسئولیت تاریخی از فعلی و ادغام دانش بومی است.(۳) این پژوهش بر نیاز به گذار عادلانه تاکید دارد تا نابرابری ها کاهش یابد و پایداری جهانی تامین شود.

کلیدواژه ها:

عدالت اقلیمی ، مسئولیت دولت ها ، تعمیرات اقلیمی ، صندوق Loss and Damage ، دانش بومی ، COP۳۰