ماهیت حقوقی سهام در حقوق ایران

سهام قسمتی از سرمایه شرکت سهامی است که مشخص کننده میزان مشارکت و تعهدات و منافع صاحب آن در شرکت سهامی می باشد. اصولا همه سهامداران در شرکت سهامی از تساوی حقوق برخوردارند و این حقوق شامل میزان مشارکت تعهدات و منافع صاحب سهم در شرکت سهامی می باشد و برای استفاده از این حقوق دارنده سهم باید مبلغ اسمی سهمی را که پذیره نویسی نموده در مهلت قانون پرداخت نماید. این اوراق که نماینده مشارکت در موسسه بوده و قابل معامله می باشند اغلب در بورس نیز معامله می شوند و اوراق بورسی نیز معرفی شده است. لازم به ذکر است در اواخر قرن نوزدهم میلادی با ترقی و توسعه صنعت و تجارت و تاسیس موسسات دولتی و نیمه دولتی برای امور اقتصادی و لزوم تجمیع سرمایه های مختلف به امید بردن نفع بیشتر برای سرمایه گذاری، سهام بسیار رواج پیدا نمود و همین امر در کشورهای اروپایی و آمریکایی؛ بیشتر منجر به هدفمند شدن سرمایه گذاری و متعاقب آن افزایش سرمایه و دارایی مردم گردید. توضیحا سهام نه تنها معرف حق است بلکه امروزه این حق با سند توام شده است و برگ سهام دارای ارزش مخصوصی می باشد، به طوری که سهام به طور مستقل صرف نظر از حقی که معرف آن است مال منقول محسوب می گردد و یک دیدگاه سهم را حقی دینی و دیدگاه دیگر آن را در زمره اموال عینی تعریف نموده است؛ البته در عین حال دارای ویژگی های منحصر به فردی است که آن را کاملا با حق عینی دینی منطبق نمی کند. بنابراین هرچند سهام نتیجه قراردادی است که یک یا چند اراده به وجود آن توافق می کنند سرمایه و شخصیت حقوقی مستقلی را ایجاد نماید. لازم به ذکر است سهام ناشران (شرکت ها) را قادر می سازد تا از طریق عموم مردم تامین مالی نمایند و مقررات حاکم بر سهام برای تسهیل این هدف طراحی شده است و به نظر می رسد سهام به دنبال صرفه جویی در هزینه ها و افزایش امنیت بازار می باشد.

کلیدواژه ها:

سهام ، اوراق بهادار ، بورس ، حق عینی ، تعهد