تحلیل و بررسی فقهی حقوقی نظریه برچسب زنی

یکی از مشهورترین نظریات مطرح در حوزه جرم شناسی نظریه برچسب زنی است؛ نظریه برچسب زنی بر مطالعه واکنش اجتماعی نسبت به رفتار دیگران متمرکز شده است زیرا چنین می انگارند که این واکنش با وقوع مکرر اعمالی که اجتماع آن را غیرقابل پذیرش اعلام کرده است مرتبط است این نظریه بر اهمیت ضمانت اجراهای منفی جامعه که بر اساس این رویکرد افراد را دوباره مجبور به انجام اعمال مجرمانه و منحرفان می کنند تاکید می کند اگرچه نظریه برچسب زنی با مشارکت گروه زیادی از نویسندگان توسعه یافت اما ادمین لمرت و هوارد بکر معمولا به عنوان نمایندگان اصلی و بنیانگذاران این نظریه شناخته می شوند هرچند که میان مبانی دینی و مبانی نظریه برچسب زنی سنخیت وجود ندارد اما از سوی دیگر با قواعدی همچون عقاب بلا بیان، قاعده دراء، قاعده اصاله الدلیل، قاعده جب، قاعده اضطرار و اکراه و غیره ارتباط نزدیکی دارد. و برچسب خوردن فرد در نتیجه وارد شدن به نظام کیفری در آموزه های اسلامی مطرح بوده و راهکارهایی برای پیشگیری از آن پیش بینی شده است که از آن جمله می توان به بزه پوشی، است توبه و اصلاح ذات البین اشاره نمود در این تحقیق سعی بر آن است که به بررسی این نظریه هم در حقوق و هم در فقه بپردازیم و وجوه افتراق و اشتراک و همپوشانی های آنها را بیابیم.

کلیدواژه ها:

نظریه برچسب زنی ، واکنش اجتماعی ، انحراف ، قواعد فقهی ، بزه پوشی