نقش تبعیض ساختاری و حاشیه نشینی در شکل گیری جرایم خشونت آمیز میان مهاجران افغان

این مقاله به بررسی نقش تبعیض ساختاری و حاشیه نشینی در شکل گیری جرایم خشونت آمیز میان مهاجران افغان می پردازد. مهاجران افغان در کشور میزبان، به ویژه در شرایط محدودیت های حقوقی، اقتصادی و اجتماعی، با محرومیت های سیستماتیک مواجه هستند که آن ها را به حاشیه های اجتماعی و فضایی رانده و زمینه بروز آسیب های اجتماعی و خشونت را فراهم می کند. تبعیض ساختاری، از طریق محدود کردن دسترسی به اشتغال رسمی، آموزش، خدمات بهداشتی و حمایت های قانونی، فشار روانی و اجتماعی ایجاد می کند و سرمایه اجتماعی و اعتماد به نهادهای رسمی را کاهش می دهد. حاشیه نشینی، با تمرکز جمعیت های محروم در مناطق کم برخوردار، افزایش تراکم، ضعف نظارت نهادی و تقویت انزوای اجتماعی، بستر مناسبی برای بروز خشونت های فردی و جمعی فراهم می آورد. مطالعه حاضر با اتکا به نظریه های جرم شناختی، از جمله نظریه فشار اجتماعی، محرومیت نسبی، بی سازمانی اجتماعی و نظریه برچسب زنی، نشان می دهد که خشونت در میان مهاجران نتیجه تعامل پیچیده ای از فشارهای ساختاری، محرومیت و شرایط محیطی است، نه صرفا ویژگی های فردی یا فرهنگی گروه مهاجر. پیامدهای اجتماعی و امنیتی این وضعیت شامل تضعیف انسجام اجتماعی، افزایش انگ زنی و کلیشه ها، کاهش اعتماد به نهادهای رسمی و افزایش هزینه های اجتماعی و امنیتی است. بر اساس یافته ها، پیشگیری موثر از جرایم خشونت آمیز مستلزم اتخاذ راهکارهای چندسطحی و ساختارمحور است که شامل اصلاح سیاست های حقوقی و اقامتی، توانمندسازی اقتصادی، بهبود دسترسی به آموزش و خدمات اجتماعی، بازطراحی شهری و تقویت سرمایه اجتماعی می شود. این اقدامات می توانند چرخه خشونت را کاهش داده و امنیت، عدالت اجتماعی و همزیستی مسالمت آمیز میان مهاجران و جامعه میزبان را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

تبعیض ساختاری ، حاشیه نشینی ، جرایم خشونت آمیز ، مهاجران افغان