جایگاه شهرداری ها در تحقق اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد با تاکید بر شهرهای پایدار

اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد، به ویژه هدف یازدهم درباره شهرها و جوامع پایدار، بدون نقش آفرینی مستقیم شهرداری ها و دولت های محلی قابل تحقق نیست. اگرچه دستورکار ۲۰۳۰ در سطح بین المللی و ملی تصویب شده است، بخش مهمی از اجرای آن در مقیاس محلی رخ می دهد؛ جایی که سیاست های حمل ونقل، مسکن، پسماند، فضای عمومی، تاب آوری شهری، برنامه ریزی کاربری زمین، کاهش فقر شهری، مشارکت شهروندان و سازگاری با تغییر اقلیم به تصمیم ها و ظرفیت های شهرداری ها وابسته است. مقاله حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با رویکرد حقوقی حکمرانی، جایگاه شهرداری ها را در تحقق اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد بررسی می کند و نشان می دهد که شهرهای پایدار نه صرفا نتیجه سیاست های ملی، بلکه محصول حکمرانی چندسطحی، مشارکت محلی، تامین مالی پایدار، داده های شهری قابل اعتماد و پاسخ گویی دموکراتیک اند. پرسش اصلی مقاله آن است که شهرداری ها در نظام حقوقی و نهادی تحقق اهداف توسعه پایدار چه جایگاهی دارند و چگونه می توان نقش آنان را از سطح اجرای اداری به سطح کنشگری حقوقی و سیاستی ارتقا داد. یافته پژوهش نشان می دهد که شهرداری ها در چهار سطح نقش آفرینی می کنند: بومی سازی اهداف جهانی، اجرای خدمات عمومی مرتبط با SDGs، تولید داده و گزارش دهی محلی، و نمایندگی مطالبات شهری در حکمرانی ملی و بین المللی. با این حال، محدودیت هایی مانند تمرکزگرایی، وابستگی مالی، ضعف ظرفیت نهادی، نابرابری شهری، کمبود داده، و نبود جایگاه رسمی کافی برای دولت های محلی در سازوکارهای بین المللی، کارآمدی آنان را کاهش می دهد. نوآوری مقاله در ارائه الگوی شهرداری توسعه پایدارمحور است؛ الگویی که شهرداری را نه فقط نهاد خدمات رسان، بلکه بازیگر حقوقی نهادی تحقق توسعه پایدار، عدالت شهری، تاب آوری اقلیمی و مشارکت شهروندی می داند.

کلیدواژه ها:

شهرداری ، توسعه پایدار ، اهداف توسعه پایدار ، شهر پایدار ، SDG ۱۱ ، حکمرانی محلی ، بومی سازی SDGs ، تاب آوری شهری ، عدالت شهری ، سازمان ملل متحد