تحلیل فقهی مفهوم «غنا» و نسبت آن با آواز زن در فقه امامیه

مسئله غنا و آواز زن از مباحث مهم فقه فرهنگی معاصر است که در پی تحولات اجتماعی و رسانه ای، اهمیت و حساسیت دوچندان یافته است. فقه امامیه با رویکردی موضوع محور، حرمت و حلیت را نه بر اساس جنسیت خواننده، بلکه بر اساس کیفیت صوت، محتوا و آثار اجتماعی آن بنا می نهد. این مقاله با روش توصیفی–تحلیلی به بررسی مفهوم غنا در لغت و اصطلاح فقهی، ادله قرآنی و روایی حرمت آن، دیدگاه فقهای امامیه در ادوار مختلف و نسبت آن با آواز زن می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که آواز زن ذاتا موضوع حرمت قرار نگرفته، بلکه در صورت تحقق عنوان غنا، طرب، لهو و خوف فتنه، حکم به حرمت می یابد.

کلیدواژه ها:

غنا ، آواز زن ، فقه امامیه ، لهو ، طرب ، رسانه