تحلیل خلا تقنینی در قبال تحریک مستقل به ارتکاب جرم در حقوق ایران

تحریک مستقل به ارتکاب جرم، کنشی است که در آن فردی بدون آنکه مستقیما در وقوع جرم مشارکت مادی داشته باشد، دیگری را به انجام رفتار مجرمانه ترغیب می کند؛ حال آنکه این تحریک یا بی نتیجه می شود یا جرم نهایی هرگز به مرحله وقوع نمی پیوندد. هدف پژوهش پیش رو، شناسایی و تحلیل خلا تقنینی در حقوق کیفری ایران در قبال این پدیده و امکان سنجی جرم انگاری آن با مطالعه تطبیقی در نظام حقوق کیفری بین الملل است. این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، قوانین ایران (به ویژه ماده ۱۲۶ قانون مجازات اسلامی) و اسناد بین المللی نظیر اساسنامه رم انجام شده است. یافته اصلی حاکی از آن است که حقوق ایران صرفا معاونت در جرم واقع شده را جرم می داند و نسبت به تحریکی که به جرم کامل منجر نمی شود، با خلا صریح مواجه است. در مقابل، اساسنامه رم (بند «ه» از بند ۳ ماده ۲۵) تحریک مستقیم و عمومی را به عنوان شکل مستقل مسئولیت کیفری پذیرفته است. نتیجه پژوهش تاکید دارد که اصلاح قانون مجازات اسلامی از طریق الحاق ماده ای خاص برای جرم انگاری تحریک مستقل حداقل در جرائم مهم و عمومی، ضروری بوده و الگوی حقوق کیفری بین الملل می تواند چارچوب مناسبی برای این اقدام تامین کند.

کلیدواژه ها:

خلا تقنینی ، جرم ، حقوق ، ایران