تبیین جایگاه حقوقی سکونت در منزل مشترک در طلاق قضایی و تحلیل ضمانت اجراهای مترتب بر آن

طلاق قضایی به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای حقوق خانواده، همواره با چالش هایی در زمینه حفظ حقوق و تکالیف زوجین پیش و پس از صدور حکم طلاق همراه بوده است. یکی از مسائل مهم در این حوزه، موضوع «سکونت در منزل مشترک» در جریان رسیدگی قضایی به طلاق و آثار حقوقی مترتب بر آن است. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی، به بررسی مبانی حقوقی الزام یا عدم الزام زوجین به سکونت در منزل مشترک در طلاق قضایی و همچنین ضمانت اجراهای قانونی ناشی از تخلف از این تکلیف می پردازد. در این راستا، ضمن تبیین جایگاه سکونت مشترک در قوانین مدنی و مقررات مرتبط با دعاوی خانوادگی، دیدگاه های فقهی و رویه قضایی نیز مورد توجه قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سکونت در منزل مشترک، بسته به نوع دعوای طلاق و وضعیت خاص زوجین، می تواند واجد آثار حقوقی متفاوتی باشد و قانون گذار برای تضمین اجرای آن، ضمانت اجراهایی نظیر سقوط برخی حقوق مالی یا تاثیر بر رای دادگاه پیش بینی کرده است. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت شفاف سازی مقررات و ایجاد رویه ای منسجم در این زمینه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

طلاق قضایی ، سکونت در منزل مشترک ، حقوق خانواده ، ضمانت اجرا ، دعاوی خانوادگی ، رویه قضایی