نقش تعدیلی سبک زندگی اسلامی در رابطه بین استفاده از شبکه های اجتماعی و تعهد زناشویی زوجین

نهاد خانواده به عنوان بنیادین ترین واحد سازنده جامعه، همواره تحت تاثیر تحولات فرهنگی و فناوری قرار داشته است. در دهه های اخیر، گسترش روزافزون استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی، چالش های بی سابقه ای را برای انسجام خانواده و به ویژه تعهد زناشویی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل گر سبک زندگی اسلامی در کاهش اثرات مخرب استفاده بی رویه از فضای مجازی بر پیمان همسری انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است که با واکاوی متون روان شناختی و منابع اصیل اسلامی به تبیین این روابط پرداخته است. یافته های این بررسی نشان می دهد که استفاده مدیریت نشده از بسترهای ارتباطی نوین، از طریق ایجاد مقایسه های مخرب، تسهیل روابط خارج از چارچوب و کاهش زمان گفتگوی زوجین، تعهد زناشویی را در ابعاد عاطفی، شناختی و اخلاقی تهدید می کند. با این حال، متغیر «سبک زندگی اسلامی» با ارائه مولفه هایی نظیر «حیا و عفت بصری»، «قناعت و پرهیز از تجمل گرایی»، «اولویت بخشی به نهاد خانواده» و «نظارت درونی (تقوا)»، به عنوان یک سپر دفاعی و عامل تعدیل کننده قدرتمند عمل می نماید. در واقع، درونی سازی الگوی زیست مسلمانی موجب می شود تا تاثیر منفی فضای مجازی بر تعهد زناشویی به میزان قابل توجهی خنثی شده و زوجین حتی در مواجهه با محرک های آسیب زا، وفاداری و انسجام ارتباطی خود را حفظ نمایند. نتیجه گیری می شود که ترویج سبک زندگی اسلامی نه تنها یک رویکرد اعتقادی، بلکه یک ضرورت روان شناختی برای مصون سازی نهاد خانواده در عصر ارتباطات دیجیتال است.

کلیدواژه ها:

نهاد خانواده ، فضای مجازی ، رابطه زنانشویی ، تعهد