بررسی راهکارهای مقابله با تنش های روحی و کسب طمانینه نفسانی در آموزه های نهج البلاغه (با رویکرد روان شناختی و اخلاقی)

فقدان طمانینه و درگیری با تنش های روحی، از چالش های اساسی بشر در دنیای پرهیاهو و متکی بر ماشینیسم امروز به شمار می رود. علی رغم رشد روزافزون امکانات مادی و رفاهی، شاهد گسترش بی سابقه بحران های روانی، افسردگی و تشویش های درونی در جوامع انسانی هستیم. در این راستا، کتاب شریف نهج البلاغه به مثابه منبعی سرشار از آموزه های انسان شناسانه و تربیتی، الگویی کامل برای ریشه یابی دلهره ها و رسیدن به سکون و ثبات نفس ارائه می نماید. مقاله پیش رو با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات اسنادی، تلاش دارد تا ماهیت آرامش، موانع تحقق آن و دستورالعمل های علوی برای مهار اضطراب را واکاوی کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که از منظر امام علی (ع)، ریشه اصلی تشویش های ذهنی را باید در انحرافات شناختی نسبت به نظام آفرینش، دنیازدگی، آرزوهای واهی و گرفتاری در دام رذایل اخلاقی جستجو کرد. در نقطه مقابل، مولفه هایی نظیر تصحیح نگرش به هستی (خداباوری و توکل)، زهد درونی، پرهیزکاری و مداومت بر ذکر الهی، همچون سپری نفوذناپذیر در برابر بحران های روانی عمل نموده و فرد را به مقام اطمینان و سکون حقیقی هدایت می کنند.

کلیدواژه ها:

طمانینه ، تنش روانی ، نهج البلاغه ، روان شناسی اخلاق ، زهدگرایی ، آرزوهای واهی ، پرهیزکاری