تحلیل فقهی و حقوقی حضانت و ملاقات اطفال پس از طلاق با تاکید بر مصلحت عالیه طفل

نهاد حضانت و ملاقات اطفال پس از انحلال نکاح، همواره یکی از چالش برانگیزترین مباحث در حقوق خانواده بوده است. هدف این مقاله، تحلیل فقهی و حقوقی ضوابط ناظر بر حضانت با محوریت «مصلحت عالیه طفل» است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که اگرچه قانونگذار ایرانی در ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی بر اساس فقه امامیه، سن خاصی (هفت سالگی) را معیار انتقال حضانت قرار داده است، اما رویه قضایی و فقه پویا، در صورت تعارض این معیار سنی با «غبطه و مصلحت کودک»، مصلحت را مقدم می دارند. نتایج حاکی از آن است که حضانت ماهیتی دوگانه (حق-تکلیف) دارد و هرگونه تصمیم گیری درباره نگهداری یا ملاقات طفل، اعم از شرایط ایجابی و سلبی سرپرست، باید از دریچه منافع عالی کودک تفسیر شود.

کلیدواژه ها:

حضانت ، مصلحت عالیه طفل ، حق ملاقات ، حقوق خانواده ، فقه امامیه