بررسی رابطه بین "رضایت به تقدیر الهی" و میزان اضطراب و افسردگی در مادران دارای کودکان با اختلالات طیف اوتیسم با نقش میانجی گری امید

اختلال طیف اوتیسم به عنوان یکی از چالش برانگیزترین اختلالات رشدی، فشارهای روانی و تنیدگی های متعددی را بر خانواده، به ویژه مادران، تحمیل می کند. اضطراب و افسردگی از شایع ترین پیامدهای روان شناختی در این مادران است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تحلیلی و کتابخانه ای رابطه میان «رضایت به تقدیر الهی» به عنوان یک مولفه بنیادین در جهان بینی اسلامی، و کاهش سطح اضطراب و افسردگی در این مادران، با تاکید بر نقش میانجی گرانه «امید» است. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و از نوع مطالعات کتابخانه ای است که با مراجعه به منابع دست اول اسلامی (قرآن، روایات، کتب حکمت و کلام) و همچنین متون روان شناسی و پیشینه پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که در چارچوب مفهومی R→H→ (A∨D) (که در آن R نماد رضایت، H نماد امید، A اضطراب و D افسردگی است)، رضایت به تقدیر الهی از طریق تغییر نظام معنایی فرد و بازتولید «امید»، نقشی پیشگیرانه و درمانی در برابر آسیب های روانی ایفا می کند. پذیرش فعالانه شرایط، نه به معنای انفعال، بلکه به مثابه درک حکمت الهی، موجب ارتقای سطح امیدواری شده و از این طریق، هیجانات منفی مانند اضطراب و افسردگی را به شکل معناداری تقلیل می دهد.

کلیدواژه ها:

رضایت به تقدیر الهی ، اختلال طیف اوتیسم ، اضطراب ، افسردگی ، امید