نقش سازمان بین المللی کار (ILO) در حمایت از حقوق زنان شاغل و سرپرست خانوار

این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر پایه استانداردهای سازمان بین المللی کار (ILO) و قوانین داخلی ایران نقش این سازمان در حمایت از حقوق زنان شاغل به ویژه زنان سرپرست خانوار را بررسی می کند. آمارها نشان دهنده افزایش چشمگیر خانوارهای زن سرپرست در ایران از حدود ۶ درصد در دهه ۱۳۴۰ به بیش از ۱۲ درصد در دهه ۱۳۹۰ و بیش از ۳.۵ میلیون خانوار در سال ۱۴۰۰ است، اما بسیاری از این زنان در بخش غیر رسمی اقتصاد فعالیت می کنند و از حمایت های بیمه ای، مرخصی زایمان و خدمات مراقبتی محروم هستند. تحلیل تطبیقی کنوانسیون های کلیدی ILO مانند شماره های ۱۰۰، ۱۱۱، و ۱۸۳ با قوانین ایران حاکی از پیشرفت در بخش رسمی است، اما شکاف عمیق میان قوانین مصوب و اجرای عملی به ویژه در اقتصاد غیر رسمی چالش اصلی به شمار می رود. برنامه های عملی ILO در ایران نیز نقش مثبتی در توانمندسازی اقتصادی زنان داشته اند. در نهایت مدل پیشنهادی «صندوق تضمین اشتغال زنان سرپرست خانوار» به عنوان سازوکاری حقوقی اجرایی برای کاهش ناامنی، شغلی، رسمی سازی تدریجی اشتغال و همگرایی بیشتر نظام حقوقی ایران با استانداردهای بین المللی کار ارائه می شود. این مدل می تواند به تحقق کار شایسته و عدالت جنسیتی کمک کند.

کلیدواژه ها:

سازمان بین المللی کار ، زنان سرپرست خانوار ، حقوق کار ، تبعیض جنسیتی ، اقتصاد غیر رسمی ، حمایت اجتماعی ، کار شایسته