بررسی ماده ۱۰ قانون تجارت

ماده ۱۰ قانون تجارت از مهم ترین مقررات مربوط به اسناد تجاری است که به موضوع «وجه الضمان» یا مسئولیت در صورت عدم پرداخت برات می پردازد. این ماده جایگاه ویژه ای در تنظیم روابط تجاری دارد و نقش آن در تضمین اعتبار اسناد تجاری و حمایت از دارنده سند بسیار اساسی است. در این مقاله به مفاد ماده، آثار حقوقی، مثال ها و تحلیل های مرتبط پرداخته می شود. به موجب قانون تجارت فرانسه نگهداری دفتر کپیه الزامی نبوده و تاجر موظف است نامه های وصول شده و نیز رونوشت نامه های ارسال شده را طبقه بندی نموده و به مدت ۱۰ سال نگهداری نماید. ایران به اهمیت ثبت و نگهداری مستندات تجاری اشاره دارد. این ماده به تاجر الزام می کند که کلیه مراسلات مخابرات و صورت حساب های صادره خود را در دفتر کپیه به ترتیب تاریخ ثبت کند، همچنین تاجر موظف است که مراسلات و مخابرات ورودی را نیز به ترتیب تاریخ ورود ضبط و در لفاف مخصوصی نگهداری کند.

کلیدواژه ها:

ماده ۱۰ قانون تجارت ، وجه الضمان ، اسناد تجاری ، ضمانت برات ، قانون تجارت ایران