مقایسه اثر یک دوره تمرین پلایومتریک با تکرار متفاوت در هفته بر عملکرد و ریسک فاکتورهای آسیب اندام تحتانی والیبالیست های نوجوان

هدف تحقیق حاضر مقایسه اثر یک دوره تمرینی پلایومتریک با تکرارهای متفاوت در هفته بر روی عملکرد و ریسک آسیب اندام تحتانی والیبالیست های نوجوان در سطح شهرستان فردیس باشگاه والیبال آرشین بود. نمونه آماری شامل ۴۸ والیبالیست نوجوان بود که به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی به چهار گروه تجربی، کنترل (۱۲ نفر) و ۳ گروه ۱۲ نفره یک جلسه در هفته، ۲ جلسه در هفته، ۳ جلسه در هفته جهت انجام تمرینات پلایومتریک تقسیم شدند که میانگین سن آنها ۱۵.۰۸ و میانگین قد گروه یک روز در هفته ۱۸۰.۳۳۸، گروه دو روز در هفته ۱۷۶.۳۳۷/۴، گروه ۳ روز در هفته ۱۷۴.۴۵۸/۰۱ و گروه کنترل ۱۷۴.۷۸۶/۹۸ سانتی متر و میانگین وزن آنها گروه یک روز در هفته ۷۷.۶۶۳/۹، دو روز در هفته ۷۴.۴۱±۲.۸، سه روز در هفته ۷۱.۲۲۱/۹ و گروه کنترل ۷۴.۳۸۳ کیلوگرم بود. روش تحقیق نیمه تجربی و طرح تحقیق درون گروهی به صورت پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود که از هر ۴ گروه پیش آزمون بعمل آمد و سپس گروه تمرینی در طول ۴ هفته به تمرینات پلایومتریک پرداختند. در این مدت گروه کنترل بدون تمرین بودند و فقط فعالیت های روزانه خود را انجام می دادند. جهت بررسی عملکرد از پرش سارجنت، پرش اسپک و آزمون چابکی ایلینویز استفاده شد. جهت بررسی ریسک فاکتورها قدرت عضلات اندام تحتانی (MMT)، تعادل ایستا (لک لک و پویا (Y)) و حس عمقی زانو و مچ (با اینکلاینومتر) مورد بررسی قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار آماری SPSS استفاده شد. و پس از تجزیه و تحلیل داده ها نتایج نشان داد که سه جلسه در هفته به طور معنی داری ارتفاع پرش سارجنت را افزایش داده اما یک و دو جلسه اثربخشی مشابهی دارند. در پرش اسپک فقط سه جلسه تفاوت معناداری ایجاد کرد. در چابکی تفاوت معناداری یافت نشد. در پلانتار و دورسی فلکسورها هیچ اثر معناداری مشاهده نشد. این موضوع به دلیل عضلات کوچکتر و نیاز به تمرین اختصاصی تر است. در اینورتور و اورتور تفاوت معنادار با اثر مثبت در گروه سه جلسه مشاهده شد. این تمرین پلایومتریک قدرت کنترل کننده های مچ پا را افزایش می دهد و به کاهش آسیب کمک می کند. در اکستنسور تفاوت معنادار مشاهده شد ولی فلکسور نه. در تعادل هیچ اثر معنی داری دیده نشد. تعادل ایستا و پویا نیازمند هماهنگی پیچیده ای بین سیستم های عصبی عضلانی حسی است. تمرینات تعادلی، حس عمقی و تمرکز روی تقویت پروپریوسپتیو برای بهبود تعادل ضروری است و پلایومتریک به تنهایی کافی نیست. نتایج هیچ تفاوت معنی داری نشان ندادند. این برای بهبود حس عمقی تمرینات اختصاصی پروپریوسپتیو همراه با تعادلی لازم است و پلایومتریک تنها کافی نیست.

کلیدواژه ها:

تمرینات منتخب پلایومتریک ، عملکرد ، ریسک فاکتور اندام تحتانی والیبال ، نوجوانان