نقش زنان شاعر عرب در ادبیات پایداری بررسی نمادها و زبان استعاری در شعر معاصر فلسطین

ادبیات پایداری، فلسطین بیش از آنکه صرفا بازتابی از یک منازعه سیاسی باشد عرصه ای برای بازنمایی تجربه زیسته، حافظه جمعی و بازتعریف هویت در شرایط اشغال و فقدان است. در این میان زنان شاعر فلسطینی با بهره گیری از زبانی متفاوت توانسته اند گفتمان مقاومت را از سطح شعار و تقابل مستقیم فراتر برده و آن را به تجربه ای انسانی عاطفی و ماندگار تبدیل کنند. این مقاله با تمرکز بر نقش زنان شاعر عرب به ویژه در شعر معاصر فلسطین می کوشد نشان دهد که چگونه نمادها و ابزار اصلی بیان پایداری در آثار آنان شده اند. زنان شاعر به جای بازنمایی مقاومت در قالب تصاویر خشن و مستقیم از مفاهیمی چون خانه، مادر، بدن، سکوت، صدا و غیاب بهره می گیرند و از خلال این نمادها تجربه مقاومت را در ساحت زندگی روزمره و احساسات انسانی بازآفرینی می کنند. در این رویکرد، وطن نه صرفا یک مفهوم جغرافیایی بلکه بخشی از بدن، حافظه و زیست فردی شاعر است. پژوهش حاضر با روش تحلیل کیفی متن و تمرکز بر نمونه هایی از شعر زنان فلسطینی به بررسی شیوه های نمادپردازی و کارکرد زبان استعاری در بازنمایی پایداری می پردازد. نتایج نشان می دهد که زبان زنانه در شعر مقاومت با دوری از بیان خطابی و ایدئولوژیک توانسته است روایتی انسانی تر و تاثیرگذارتر از مقاومت ارائه دهد؛ روایتی که نه تنها به بقا و ایستادگی اشاره دارد، بلکه امکان هم ذات پنداری مخاطب فراملی را نیز فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

ادبیات پایداری ، زنان شاعر فلسطینی ، نمادپردازی ، زبان استعاری ، شعر معاصر