اثر بخشی آموزش روانشناسی مثبت نگر بر خودکارآمدی استقلال عاطفی و عزت نفس دانش آموزان دختر متوسطه دوم تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره)

هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش روانشناسی مثبت نگر بر خودکارآمدی استقلال عاطفی و عزت نفس دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) انجام شد. روش طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر تحت پوشش کمیته امداد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ (۱۹۰ نفر) بود. نمونه گیری به روش سیستماتیک انجام شد و ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش، ۲۰ نفر گروه کنترل) انتخاب گردیدند. گروه آزمایش طی ۱۴ جلسه ۴۵ دقیقه ای هفته ای دو جلسه تحت آموزش روانشناسی مثبت نگر (پروتکل سلیگمن، رشید و پارک ۲۰۰۴) قرار گرفت. ابزارها شامل پرسشنامه های عزت نفس روزنبرگ (۱۹۶۵)، خودکارآمدی بندورا (۱۹۹۲) و استقلال عاطفی استنبرگ و سیلوربرگ (۱۹۸۶) بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS۲۴ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش روانشناسی مثبت نگر تاثیر معناداری بر خودکارآمدی (F=۸۸.۰۸, p<۰.۰۰۱, n=۰.۹۶۶)، عزت نفس (F=۱۰۸.۰۸, p<۰.۰۰۱, n=۰.۸۵۲) و مولفه های عدم وابستگی (F=۵.۲۷), استقلال شناختی (F=۵.۲۸, p<۰.۰۰۱, n=۰.۱۳۲) از استقلال عاطفی داشت، اما بر مولفه فردیت تاثیر معناداری مشاهده نشد (p=۰.۱۲۷, n<۰.۰۰۱). نتیجه گیری آموزش روانشناسی مثبت نگر می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای بهبود خودکارآمدی، عزت نفس و برخی ابعاد استقلال عاطفی در دانش آموزان دختر آسیب پذیر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت ، خودکارآمدی ، عزت نفس ، استقلال عاطفی ، دانش آموزان تحت پوشش کمیته امداد